Sunday, September 21, 2014

Jibu Langu kwa "Anonymous" Aliyenikosoa Leo

Hapa naleta maoni ya "anonymous," aliyoyatoa leo kwenye taarifa niliyoleta jana kuhusu dhuluma za polisi dhidi ya waandishi wa habari.  Taarifa niliyoweka hii jana ni hii hapa. Baada ya maoni ya "anonymous", nami nimejaribu kuweka jibu langu chini yake, ikashindikana. Kwa hivi, nimeweka hapa maoni yale ya "anonymous" na jibu langu. Mdau karibu ujisomee: ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Anonymous said...

Naona na wewe umejiunga katika kundi la wanaharakati ambao wanajiita waandishi. kwa taarifa yako huyo Isango anafanya kibarua (sio ajira rasmi) gazeti la Tanzania Daima na huyo Badi pia anapeleka picha (si muajiriwa rasmi kwa muda mrefu tu, sababu hazijulikani) na wote walikuwa wanakaidi amri halali ya polisi. Nani kasema uhuru wa habari hauna mipaka? Mbona nyie huko Snowden na wikileaks hamuwaachii wafanye watakalo? Babu usijivunjie heshima yako ndogo uliyonayo
Anonymous said...
Tanzania Daima, kukuongezea tu, ni la Freeman Mbowe, Mwenyekiti Chadema. Hata mwangosi hakuwahi kuwa mwandishi wa habari (hakuwa na taaluma kama walivyo badi na Isango) bali ni mwanaharakati kama ambavyo wewe unataka kuelekea

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Anonymous, kwanza nikushukuru kwa kufika hapa kwenye blogu yangu, kusoma taarifa, na kuweka maoni.

Taarifa niliyoleta sikuiandika mimi, wala picha sio zangu. Mwishoni mwa taarifa ile, nimetaja chanzo: "Maisha Times." Mjumbe hauawi.

Taarifa za polisi kuwapiga waandishi ziliripotiwa katika magazeti na blogu mbali mbali, na pia katika televisheni,na kila mahali ilisemwa kuwa polisi waliwapiga waandishi. Umejaribu kuelezea kuwa Isango na Badi si waandishi, kwa msingi kuwa si waajiriwa rasmi.

Kigezo cha kuwa mwandishi sio kuajiriwa au kuajiriwa rasmi. Wako pia wanaofanya uandishi bila kuajiriwa. Mimi mwenyewe ni mfano hai, kwani nimeandika katika magazeti ya Tanzania na ya Marekani, bila kuajiriwa nayo.

Katika mazingira haya, jina "waandishi," linawajumlisha  hata wapiga picha na wanablogu kama walikuwepo.

Hoja yako ya kuwaweka kando akina Isango na Badi, eti kwa vile hawajaariwa rasmi na eti kwa vile Badi anapeleka picha haina uzito.

Hao waandishi waliopigwa na polisi walivunjiwa haki zao za kibinadamu, ambazo zimeelezwa katika tangazo la kimataifa la haki za binadamu (ki-Ingereza tangazo hili hujulikana kama "The Universal Declaration of Human Rights"). Soma kifungu hiki:

Article 19.
•Everyone has the right to freedom of opinion and expression; this right includes freedom to hold opinions without interference and to seek, receive and impart information and ideas through any media and regardless of frontiers.

Kwa wale ambao hawajui ki-Ingereza, kifungu hiki kinatamka kuwa kila binadamu anayo haki ya kujieleza na kutoa mawazo yake, na haki hii inajumlisha pia haki ya kuwa na mawazo au mtazamo bila kuzuiwa, na anayo haki ya kutafuta, kupata, na kusambaza taarifa, mawazo na mitazamo kwa kutumia vyombo vyovyote bila mipaka. Hapa nimetumia neno vyombo nikimaanisha magazeti, televisheni, blogu, redio na kadhalika.

Tangazo halisemi mtu awe ana ajira rasmi kama mwandishi ndipo aweze kutafuta na kusambaza habari. Isango na Badi wanayo hiyo haki, sawa na wewe na mimi.

Kuhusu mipaka ya uhuru wa habari, binafsi, sipendi kuwawekea watu mipaka. Naheshimu uhuru wa kila mtu kujiwekea mipaka yeye mwenyewe. Hata kwenye hizi blogu zangu, yaani hii ya "hapa kwetu" na ile ya ki-Ingereza, naweka maoni yoyote ambayo watu wanaleta. Sijawahi kuzimisha maoni ya mchangiaji yeyote. Ninachozingatia ni kuwa mtu amejaribu kujenga hoja, na pia kuwa watu hupishana kwa akili na ufahamu.

Ndio maana hata mawazo yako nimeyaweka hapa, ingawa sikubaliani nayo. Kuna wengine wamewahi hata kujenga hoja za kunikebehi au kunitukana, lakini sikuwazimisha, ingawa uwezo wa kufanya hivyo ninao. Ningekuwa siheshimu haki hiyo, ningeweza hata kuweka blogu zangu katika mfumo ambao hauruhusu maoni. Ziko blogu za namna hiyo, lakini kwangu milango iko wazi.

Iwapo mtu anaona mwandishi amevuka mpaka, tunazo njia za kistaarabu za kushughulikia suala hilo. Kwa mfano tunazo mahakama.

Kama polisi waliona waandishi wa habari wamevunja sheria, au wamekaidi hicho unachokiita "amri halali," wangewakamata na kuwafikisha mahakamani. Picha zinaonyesha kabisa kuwa hao akina Isango walishakamatwa na polisi, na haingekuwa vigumu kuwapeleka mahakamani.

Lakini polisi waliamua kutumia njia isiyo ya ustaarabu, yaani kuwapiga. Huu si ustaarabu. Polisi wanavunja haki za binadamu, wanajifedhehesha, na wanaifedhehesha nchi.

Unasema, katika sentensi yako ya kwanza kuwa mimi nimejiunga na kundi la wanaharakati wanaojiita wandishi. Mimi siwajui hao unaowaita wanaharakati. Sijajiunga, na sihitaji kujiunga nao.
Nina historia yangu; nimeelimishwa na kujielimisha hadi nikafikia mtazamo nilio nao sasa, na kadiri ninavyoendelea kujielimisha, ninaweza nikafikia kuwa na mawazo tofauti. Ni uhuru wangu na haki yangu.

Sikuanza leo kutetea haki za waandishi. Kwa mfano, mwaka ule kitabu cha Dr. Hamza Njozi kuhusu mauaji ya Mwembechai kilipopigwa marufuku na serikali ya Tanzania, nilipinga sana kitendo cha serikali, hasa huko mtandaoni. Na nilikuwa nafanya hivyo nikijitambulisha kwa jina langu kamili, wala sikuandika kama "anonymous." Nilitetea haki ya Hamza Njozi ya kutoa mawazo na fikra zake.

Tafuta kitabu alichoandika Njozi baada ya hicho cha Mwembechai, utaona kuwa katika "Utangulizi" amenishukuru kwa kutetea haki yake.

Msimamo wangu ulikuwa kwamba kama serikali haikuafiki aliyoandika Njozi, basi iandike kitabu chake, na kama polisi hawakuafiki, nao waandike kitabu chao, na yeyote mwingine mwenye msimamo tofauti anaandike kitabu chake. Katika hali hii ya mawazo na fikra mbali kukutanishwa au kugonganishwa, ukweli utajitokeza.

Siafiki dhana yako ya kuwapa polisi wadhifa wa kutuwekea mipaka ya uhuru wetu wa kutafuta habari na kuzisambaza. Hali hii itakuwa ni janga kubwa.
Kuhusu Mbowe kumilikia gazeti la "Tanzania Daima," ni jambo la kumshukuru, kwani anatoa fursa ya watu kupata na kupashana habari, mitazamo, na taarifa, kama linavyoelekeza tangazo la kimataifa nililonukuu hapa juu. Ungekuwa mtu mwenye ufahamu, ungetambua hilo.

Kuhusu Snowden, mimi sina mamlaka yoyote kuhusu mambo ya aina hii hapa Marekani. Kwa vile sio raia wa nchi hii, na sijawahi hata kuwazia kuwa raia, sipigi kura. Mpiga kura angalau ana uwezo fulani, ingawa ni mdogo sana, wa kuathiri mwelekeo wa nchi yake.

Binafsi, namshukuru Snowden na WikiLeaks, kwa kufichua uovu katika siasa na uongozi wa nchi. Wenye visa na Snowden na WikiLeaks ni wale wanaotawala nchi, na ndio wenye mamlaka, sio mimi.

Nimalizie na usemi wako kwamba nisijivunjie heshima. Kati yako na mimi, ni nani anayejivunjia heshima? Wewe unayewapa polisi wadhifa wa kutuamulia mipaka ya uhuru wetu, au mimi ninayezingatia tangazo la kimataifa la haki za binadamu?

Saturday, September 20, 2014

Dhuluma za Jeshi la Polisi Tanzania Kwa Waandishi wa Habari


 Askari wa Jeshi la Polisi wa kuzuia ghasia wakiwazuia kwa mbwa Waandishi wa habari kufanya kazi yao.


Askari wa Jeshi la Polisi wa kuzuia ghasia wakimpa kipigo cha mbwa mwizi Mwandishi wa habari Bwn. Josephat Isango


Muendelezo wa Jeshi la Polisi nchini kuwanyanyasa, kuwatisha waandishi wa habari na kuwafanya wasitekeleze wajibu wao ipasavyo, ilijidhihirisha wazi jana makao makuu ya jeshi hilo, baada ya waandishi kupigwa, kukimbizwa na mbwa ili wasichukue taarifa za kuhojiwa kwa Mwenyekiti wa Chama cha Demokrasia na Maendeleo (CHADEMA), Freeman Mbowe.
Tukio la kupigwa na kudhalilishwa kwa waandishi wa habari lilitokea jana, limetokea ikiwa ni siku moja baada ya Makamu wa Rais, Dk. Mohamed Gharib Bilal, kuvitaka vyombo vya ulinzi na usalama nchini kushirikiana na waandishi wa habari katika kufanya kazi kwa ajili ya kulinda amani ya nchi.
Waandishi waliyopigwa na Polisi hiyo jana ni Josephat Isango anayeandikia gazeti la Tanzania Daima huku Yusuph Badi ambaye ni mpiga picha wa magazeti ya serikali, akipigwa na ‘kusakiziwa’ mbwa ili wamuume.
Dalili za waandishi wa habari kuzuiwa kufanya kazi yao zilianza kujionesha mapema jana wakati Mbowe alipowasili katika makao makuu ya Jeshi la Polisi, ambako waandishi walizuiwa wasiingie katika eneo hilo kwa ajili ya kuchukua picha na maelezo ya kiongozi huyo.
Akiwa anawaongoza askari wake katika amri ya kushambuliwa kwa waandishi wa habari hiyo jana, Kamishna wa Operesheni na Mafunzo, Paul Chagonja, alisikika mara kwa mara akiwaagiza vijana wake wawaondoe waandishi na hata kuwasakizia mbwa.
Chagonja, alisikika mara kadhaa akitoa amri kwa askari kuwa wawafungulie mbwa ili waweze kujeruhi angalau mtu mmoja kutoa funzo ili wafuasi wa CHADEMA waliokuwa kwenye lango kumsubiri Mbowe waondoke.
“Waondoeni wote msiwaruhusu hata hao waandishi kuingia humu, ninyi askari wa mbwa mnafanya nini hapo wakati watu wamejazana mlangoni wapelekeeni hao,” alisikika akisema Kamishna Chagonja.
Mara baada ya maelekezo hayo ya Kamishna Chagonja, askari waliokuwa na mbwa walianza kuwakimbiza wafuasi wa CHADEMA na waandishi wa habari.
Katika hali ya kustaajabisha, askari watatu kwa pamoja walimfuata Josephat Isango, aliyekuwa akitoka katika lango kuu na kuanza kumshambulia kwa rungu na mateke hali iliyowafanya waandishi wa habari kuingilia kati kwa ajili ya kumnusuru.
Baada ya waandishi kumnusuru Isango, kipigo kiligeukia kwa Mwandishi Yusuph Badi, ambaye wakati akishambuliwa alianguka chini huku askari wenye mbwa wakiwaachia kwa ajili ya kumshambulia.
Kilichomnusuru Badi asiumwe na mbwa hao ni kamera aliyoishika mkononi na kujikinga ili asidhurike, kitendo hicho cha kujikinga kilisababisha kuharibika kwa kifaa hicho.
Wakizungumza baada ya hali kutulia, Badi na Isango, walieleza kuwa kilichofanywa na jeshi la Polisi ni kuminya uhuru wa utendaji kazi wa waandishi katika kuuhabarisha umma wa watanzania juu ya mambo yaliyokuwa yakitokea.
“Ni jana tu wameambiwa namna ya kutoa ushirikiano na vyombo vya habari, lakini leo wanatupiga na kutusakizia mbwa hii si haki na viongozi wetu wanapaswa waangalie mara mbili mbili namna ya kushirikiana na jeshi hili,” alisema Badi.
Jeshi la Polisi limekuwa na kawaida ya kuwanyanyasa, kuwapiga na hata kuwaua waandishi wa habari pale wanapotekeleza wajibu wao wa kukusanya habari.
Tukio linalokumbukwa zaidi la ukatili wa askari wa jeshi hilo kwa waandishi wa habari ni mauaji ya Mwandishi wa kituo cha Televisheni ya Chanel ten mkoani Iringa, Daudi Mwangosi, mauaji yaliyotokea Septemba 2 mwaka juzi katika Kijiji cha Nyololo Mufindi mkoani Iringa wakati mwandishi huyo akiwajibika kukusanya habari.

CHANZO: Blogu ya MAISHA TIMES

Sunday, September 14, 2014

Wa-Kenya Walitia Fora Tamasha la Afrifest

Tarehe 2 Agosti, lilifanyika tamasha la Afrifest, katika mji wa Brooklyn Park, Minnesota. Tamasha hili hufanyika kila mwaka, likijumuisha wa-Afrika na watu wenye asili ya Afrika waishio Marekani, visiwa vya Caribbean, America ya Kati na Kusini, na sehemu zingine, na pia watu wasio wa-Afrika au wa asili ya Afrika. Wote hao hushiriki, kwa lengo la kufahamiana, kuelimishana, na burudani.

Tamasha huanzia siku moja kabla, jioni, kwa burudani ya muziki, maonesho ya mavazi na kadhalika. Hivyo ndivyo ilivyokuwa tarehe 1 Agosti. Siku inayofuata, tamasha hufanyika nje uwanjani. Kunakuwepo na mabanda ya wafanya biashara, pia watoa huduma mbali mbali. Kunakuwepo muziki, michezo ya watoto, na mechi ya soka. Ndivyo ilivyokuwa mwaka huu kule Brooklyn Park.

Mwaka huu, wa-Kenya walijitokeza kwa wingi kuliko wa-Afrika wa nchi nyingine yoyote. Palikuwa na meza ambapo paliwekwa bidhaa na vitu mbali mbali kutoka Kenya. Bendera ya Kenya ilipepea siku nzima. Ilifurahisha kuona wenzetu walivyoonyesha umakini katika kuitangaza nchi yao.

Jambo hili lilitajwa katika mkutano wa Bodi ya Afrifest Foundation. Mimi mwenyewe nilikuwa na meza ambapo nilikuwa nimeweka vitabu na machapisho yangu mengine. Kati ya watu waliofika hapo mezani walikuwepo wa-Kenya.

Mimi na binti zangu tunakumbuka, kwa mfano, jinsi kijana mmoja alivyofika hapo mezani, akaongea nasi kwa ki-Swahili. Alionekana kijana wa kawaida tu, nasi tulidhani ni mmoja wa wale wanaotaka kuelewa shughuli zangu, kuhusu vitabu vyangu, na kisha wanaenda kwenye meza au mabanda mengine. Bila sisi kutegemea, alinunua vitabu vitatu kabla ya kuondoka.

Thursday, September 11, 2014

Kitabu Kimeingia Katika Chuo Kikuu cha Cincinnati, Marekani

Pamoja na mengine yote, blogu hii ni mahali ninapohifadhi kumbukumbu za shughuli zangu mbali mbali, hasa zile ninazofanya katika jamii, nje ya chuo ninapofundisha. Kumbukumbu hizi ni pamoja na taarifa kuhusu namna vitabu vyangu vinavyotumika katika jamii.

Miezi kadhaa iliyopita, niliona taarifa mpya, ila sikupata fursa ya kuiweka katika blogu hii. Taarifa yenyewe ni kuwa kitabu changu cha Africans and Americans: Embracing Cultural Differences kimependekezwa kwa wanafunzi katika chuo cha matibabu cha Chuo Kikuu cha Cincinnati kilichopo katika jimbo la Ohio, hapa Marekani.

Profesa wa programu ya kupeleka wanafunzi Ghana, Dr. Jason Blackard, ambaye picha yake nimeiweka hapa kushoto, ndiye aliyekipendekeza kitabu hiki--pamoja na vingine vitatu--akiwataka wanafunzi kuwa kila mmoja achague kitabu kimojawapo, akisome, halafu aandike ripoti fupi kielezea aliyojifunza. Taarifa hizi zimo katika "syllabus" yake ya programu hiyo ya Ghana.

Simfahamu profesa huyu, na wala hatujawahi kuwasiliana. Ningekuwa na mawasiliano naye, ningependa kujua alizipataje taarifa za kitabu hiki. Najua taarifa ziko tele mtandaoni, lakini najua pia mara kwa mara watu hupata taarifa kutoka kwa wenzao waliokisoma kitabu. Kwa vile nina dukuduku ya kujua, huenda nikawasiliana na profesa huyu.

Tuesday, September 9, 2014

Viongozi wa Afrifest Foundation

Kama wewe ni mtembeleaji wa blogu yangu hii ya hapakwetu au ile ya ki-Ingereza, utakuwa umesoma taarifa zangu kuhusu Afrifest, taasisi iliyoanzishwa hapa Minnesota, Marekani, na makao yake ni hapa hapa.

Hapa kushoto tunaonekana baadhi ya viongozi tunaoendesha Afrifest. Kulia kabisa ni Nathan White, kutoka Liberia, ambaye nikatibu mtendaji wa Afrifest, na ndiye ambaye alianzisha wazo zima la Afrifest, kama anavyoelezea hapa.

Katikati naonekana mimi, m-Tanzania, ambaye ni mwenyekiti wa bodi ya Afrifest. Nimekuwa mshiriki wa Nathan White tangu mwanzo, pamoja tukapanga na kuendesha tamasha la kwanza la Afrifest, mwaka 2007. Tulipopiga picha hii, afya yangu ilikuwa dhaifu kuliko sasa. Sikumbuki kama maishani mwangu nimewahi kupigwa picha inayonionyesha nikicheka namna hii.

Kusohto kabisa ni Wycliff Chakua, kutoka Kenya. Yeye alijiunga na Afrifest miaka michache iliyopita. Ndiye mweka hazina wa Afrifest.

Tulipiga picha hii tarehe 2 Agosti, wakati wa tamasha la Afrifest lililofanyika Brooklyn Park, Minnesota. Niliandika habari za tamasha hilo mara kadhaa, kwa mfano hapa, hapa, na hapa. Tunao wanabodi wengine ambao hawakuweza kuhudhuria tamasha hili, lakini tuko pamoja katika kushughulikia malengo ya Afrifest ya kuwaunganisha, kuwaelimisha, na kuwaburudisha watu wenye asili ya Afrika popote walipo ulimwenguni, na watu wengine wote wenye mtazamo huo au wanaotaka kufahamu zaidi mambo tunayoyashughulikia.

Kazi zetu katika Afrifest ni za kujitolea. Lakini tunafurahi kuzifanya, na furaha inakuwa kubwa tunapoona jinsi jamii inavyofaidika na shughuli zetu. Utumishi huu kwa jamii unatupa fursa ya kufahamiana vizuri sisi wenyewe na pia kufahamiana na wadau wanaohudhuria matamasha na matukio mengine ya Afrifest. Karibuni kwenye matamasha na matukio haya. Karibuni pia mtutembelee katika Facebook.

Sunday, September 7, 2014

Ninasoma "Shalimar the Clown," Riwaya ya Salman Rushdie.

Salman Rushdie ni mmoja wa waandishi maarufu kabisa wanaoandika katika ki-Ingereza. Kwa uandishi wake, amepata tuzo zinazoheshimika sana, kama vile "Booker Prize."

Mimi ni mwalimu wa fasihi ya ki-Ingereza. Mara moja moja ninafundisha kozi ya "South Asian Literature," yaani fasihi ya Asia ya Kusini. Katika kozi hii, ninafundisha maandishi ya watu kama Rabindranath Tagore, R. K. Narayan, Raja Rao, Mulk Raj Anand, Anita Desai, Michael Ondaatje, na Salman Rushdie.

Haiwezekani kusoma au kufundisha maandishi yote. Vile vile, kazi mpya za fasihi zinaendelea kuchapishwa. Kwa hivi, kila ninapofundisha kozi ya namna hii, najua kuwa katika orodha yangu kuna waandishi ambao hawamo. Kuna kazi muhimu za fasihi ambazo hazimo. Huu ndio ukweli, ingawa haupendezi.

Uchaguzi wowote wa waandishi au maandishi ambao ninafanya kwa kufundishia katika muhula fulani wa masomo una utata na unazua masuali. Nilipofundisha kozi ya "South Asian Literature" kwa mara ya kwanza, Salman Rushdie hakuwemo. Nilijiuliza kama hii ni sahihi.

Hatimaye, nilianza kutumia maandishi ya Rushdie. Nilianzia na riwaya yake maarufu ya Midnight's Children. Hii sio riwaya rahisi kuisoma, lakini wanafunzi wangu nami tulifanya bidii tukaimaliza. Salman Rushdie anaandika ki-Ingereza ambacho kina mvuto wa pekee, ingawa sio rahisi, kwa mbinu za kila aina. Anadhihirisha ufahamu mkubwa wa ki-Ingereza, falsafa, fasihi, dini, siasa, na tamaduni mbali mbali. Msomaji unajikuta katika kazi kubwa ya kufikiri na kukabiliana na chemsha bongo mbali mbali.

Midnight's Children ilinipa hamasa ya kutumia maandishi ya Rushdie. Muhula huu wa masomo ambao ulianza wiki iliyopita, nitatumia riwaya yake ya Shalimar The Clown. Sikuwa nimeisoma riwaya hii, bali nimeanza, katika kujiandaa kuifundisha. Panapo majaliwa, hapo tutakapokuwa tumemaliza kuisoma na kuijadili, nitaandika habari zake katika blogu hii. Ila napenda kutoa tahadhari kuwa dhana ya kumaliza kusoma kazi yoyote ya fasihi sio dhana yenye ukweli. Ingawa tunaitumia dhana hii, tunajidanganya.


Friday, September 5, 2014

Leo Nimeanza Tena Kufundisha

Baada ya kuumwa kwa miezi mingi, na kuwa katika likizo ya matibabu, leo nimeanza tena kufundisha. Hali yangu inaendelea kuimarika, na ingawa naendelea na matibabu kidogo kidogo, madaktari wameridhia ombi langu kuwa nirudi darasani. Wameniwekea sharti kuwa nisibebe mzigo mkubwa wa kozi za kufundisha, na nisihusishwe na shughuli nyingine ambazo walimu huzifanya, kama vile ushiriki katika kamati mbali mbali na mikutano. Hiyo picha hapa kushoto nimejipiga mwenyewe leo, baada ya kutoka darasani.

Hali itakuwa hiyo kwa muhula mzima, ambao umeanza leo, na utamalizika katikati ya mwezi Desemba. Ninafundisha kozi mbili, ya kwanza ni "South Asian Literature," na ya pili ni "Writing." Katika hiyo kozi ya kwanza, ambayo niliitunga miaka michache iliyopita, nafundisha riwaya kutoka India, Pakistan, na Sri Lanka. Riwaya hizo ni, Untouchable, iliyoandikwa na Mulk Raj Anand (India); Twilight in Delhi, iliyoandikwa na Ahmed Ali (India); The Crow Eaters, iliyoandikwa na Bapsi Sidhwa (Pakistan); Shalimar the Clown, iliyoandikwa na Salman Rushdie (India); na Reef, iliyoandikwa na Romesh Gunesekera (Sri Lanka).

Ninapangia kufundisha pia mashairi kutoka katika nchi hizo. Kwa wakati huu, katika kujiandaa, ninasoma kitabu cha mashairi ya Michael Ondaatje kiitwacho The Cinnamon Peeler. Michael Ondaatje alizaliwa Sri Lanka, ila anaishi Canada. Ninafanya pia uchunguzi wa vitabu vya mashairi ambayo nitaweza kuyatumia. Kila ninapofundisha kozi hii, nabadilisha, kwa kiasi fulani, vitabu au waandishi.

Fasihi ya hiyo sehemu ya dunia imejengeka katika historia, siasa, dini, tamaduni, na harakati za watu wa kule tangu miaka elfu tano au zaidi iliyopita hadi kwenye kipindi cha ukoloni, na baada ya kupata uhuru. Waandishi wengi wa India na Pakistan, kwa mfano, wanaelezea janga kubwa lililotokea kabla tu ya kupata uhuru na wakati nchi ilipogawanyika na kuwa nchi hizi mbili, mwaka 1947.

Katika kozi ya "Writing," ninafundisha uandishi bora wa ki-Ingereza. Kadiri miaka ilivyokwenda, nami kujijengea uzoefu zaidi na zaidi wa kufundisha kozi hii, nimekuwa nikitafuta mbinu mpya za kufundisha. Leo nimewaambia wanafunzi kuwa, tofauti na miaka yote iliyopita, na tofauti na wanavyofanya waalimu wengine, muhula huu tutatumia vitabu viwili tu. Kitabu kimoja ni The Trickster, kilichoandikwa na Paul Radin, na kingine ni The Elements of Style, kilichoandikwa na William Strunk Jr. na E.B. White.

Lengo langu katika hii kozi ya uandishi ni kuwafundisha kwanza kabisa namna ya kuandika sentensi bora kabisa ya ki-Ingereza, kama alivyoelekeza mwandishi maarufu Ernest Hemingway, na baada ya hapo tutaendelea hadi kuweza kuandika insha bora kabisa. Nimewaeleza wanafunzi kwamba uandishi bora ni jambo la lazima kwa mafanikio maishani mwao, nikatoa mifano mbali mbali ya namna watakavyohitaji uwezo wa kuandika ipasavyo. Wameona uzito wa hoja na mifano niliyotoa.

Nimefurahi kuwa nimefikia hali ya kuweza kuingia tena darasani, nikizingatia hali yangu kiafya ilivyokuwa mbaya kabla sijalazwa hospitalini. Kwa mara nyingine tena, namshukuru Mungu, na nawashukuru madaktari na wauguzi, familia yangu, marafiki, na wote wanaonitakia mema. Mungu awabariki wote.